Ես այս պատերազմում ամեն ինչ եմ կորցրել, բայց, որ ամենադաժանն է, չեմ կարողացել իմ աչքերով տեսնել որդուս անշնչացած մարմինը

Ազատ ու անկախ ապրելու ձգտումը դարեր ի վեր եղել է հայ ժողովրդի ամենանվիրական իղձը: Հենց այդ գաղափարի շուրջ էր համախմբվել արցախահայությունը  44-օրյա պատերազմի օրերին: Հասարակ գյուղացուց մինչև հայտնի մտավորական մասնակիցը դարձան պատերազմին` հավատալով, որ Արցախի լուսաշող ապագան դեռ առջեւում է, բայց... Պայքարի հենց այդ ձգտումը սրտում սեպտեմբերի 27-ին ընկերների հետ ռազմաճակատ մեկնեց նաեւ Արցախի Ոստիկանության Հակակոռուպցիոն բաժնի ծառայող, փայլուն իրավաբան շուշեցի Հրայր Դանիելյանը, ով այսօր կդառնար 25 տարեկան:

Հրայրի մայրիկը` հերոսածին տիկին Երազիկը արցունքն աչքերին պատմում է.

-Հրայրի վաշտը եղել է Մարտակերտում, Մարտունիում, Ասկերանում, վերջին հանգրվանը Հադրութն էր: Երբեք հուսահատ տրմադրություն չի ունեցել, ասում էր բոլորը հզոր տղաներ են, անհնարա, որ պարտվենք, տղերքի ոգին բարձր է, մենք պարտվողը չենք: Հոկտեմբերի 12-ին երկու օրով իջել էին հանգստանալու, մի ժամով եկավ Շուշի` հոգնած էր շատ, բայց մարտական: Բայց երկու օր չդիմացավ առանց ռազմաճակատ, առանց ընկերների, ասեց ոնց թողեմ ընկերներիս կրակի տակ, ես հանգստանամ: Ինձ ասեց անհասանելի եմ լինելու, իսկ ինքը բարձրացավ Հադրութի «Թութակ» կոչվող բարձունքը, որտեղ էլ մոխրացած ընկերների մարմինների հետեւից վազելիս անօդաչու թռճող սարքի հարվածներից անմահացավ...Ես այս պատերազմում ամեն ինչ եմ կորցրել` կորցրել եմ որդուս, կորցրել եմ Շուշին ու, որ ամենադաժանն է, չեմ կարողացել իմ աչքերով տեսնել որդուս անշնչացած մարմինը: 

Հերոսածին մայրիկին այսօր միայն մի բան է մխիթարում.

-Փոքր տղաս է ինձ ապրելու ուժ տալիս, ու այն հավատը, որ մի օր անպայման հետ ենք վերադարձնելու այն ամենը ինչի համար իմ բալան կյանքը չխնայեց:

Հրայրի մասին դեռ կանդրադառնանք մեր առաջիկա հրապարակներում:

ԻԼՈՆԱ ԱԶԱՐՅԱՆ

Iravunk.com