Եվ այսօր Եռաբլուրում, որը բոլորիս համար սրբատեղի է դարձել, հանդիպեցի Հովհաննիսյան ամուսիններին թոռնիկի՝ Ռաֆուլիկի հետ, իրենց բնորոշ լուռ ու համեստ ժպիտով

Այս օրը՝ 2014֊ի հունվարի 19֊ի գիշերը լույս 20, շատերիս սրտերում է մեծ ցավ սեպվել։ Հարաբերական անդորր էր սահմանում, երկար դադարից հետո այս գույժը երկիրս ալեկոծեծ։ Ցուրտ ձմեռ էր, խիզախություն էլ չունեցա գնալ նրանց տուն, չգիտեի ինչ ասել ծնողներին։ Համացանցում նրա մասին նյութեր էին տեղադրում, քոլեջում ուսանելու տարիներին նրա նկարած ֆիլմը, նյութեր ընտանիքի և սիրած աղջկա մասին։ Եվ այդ ամենի մեջ տիկին Մարինեի և Լևոնի լռությունը, լռություն որի մեջ իրենց ցավն էր խեղդված։
Մի առիթով՝ Հերոսների մեծարման երեկոյում ՝ 16֊ ի հունվարին առիթ ունեցա ծանոթանալու մայրիկի հետ, հետո գնացի նրանց տուն, կանգնել էի դեպի փողոց նայող նրա սենյակի պատուհանի մոտ և մտածում, թե Արմենը քանի քանի անգամներ է նայել պատուհանի տակ աղմկող երեխաներին, քանի անգամներ խնդրել, որ չաղմկեն, կանգնել էի լուռ, սենյակը լի էր Արմենով, դիմացի պատին լուսանկարների վերևում գրված նրա հզոր միտքը՝ դիրք պահող տղերքը թագավոր տղերք են։ Լռությունը խախտեց մայրիկի՝ տիկին Մարինեի ձայնը՝ առաջ ես էի Արմենիս սովորեցնում, հիմա ինքն է ինձ սովորեցնում և ուղղություն տալիս, ամեն քայլս իրեն հետ եմ քննարկում։
Եվ այսօր Եռաբլուրում, որը բոլորիս համար սրբատեղի է դարձել, հանդիպեցի Հովհաննիսյան ամուսիններին թոռնիկի՝ Ռաֆուլիկի հետ, իրենց բնորոշ լուռ ու համեստ ժպիտով։ Ուղղակի ախխխխխխխ.....

ՄԱՆՈՒՇԱԿ  ՍՏԵՓԱՆՅԱՆ