Դե որ էդ միլիոնները չդարսեիք՝ գուցե 80-ականների զենքով չկռվեինք, ու ապրիլյան քառօրյա պատերազմ էլ չունենայինք...

Դեկտեմբերի 9-ը պատմական օր էր Հայաստան աշխարհի համար: 
Վերջապես մեր երկրում տեղի ունեցան ազատ, արդար եւ թափանցիկ ընտրություններ: Երբ չկար ընտրակաշառք, ռեպրեսիաներ, ու ուղղորդումներ: 
Երբ չկար կրիմինալ ու թաղի խուժան: Վերջապես՝ հաղթողը ժողովուրդն էր, այլ ոչ թե «հույսի գազելներն» ու անթիվ-անհամար հանգուցյալները...Չկային սադիստ-ռեցեդեվիստ մարզային իշխանիկնեը, պանաման նվաճած գեներալիկները, չկար Դոն Ֆրանկլին Գոնսալեսը, եւ վերջապես չկային նախկին հրոսկախմբերը: 

Ներսից էր լինելու փրկությունը, եւ այդպես էլ եղավ:

ՀՀ քաղաքացին՝ իր ընտրությամբ, իր քայլով, դաշտից հեռացրեց պոռոտախոս ու ամբարտավան այն քաղաքական միավորներին ու գործիչներից շատերին, ովքեր տարիներ շարունակ հանրային շահ «տեսությունից» կառչած ՝ մտածել են բացառապես սեփական շահի, ու էլի շահի մասին:

Հանրային-քաղաքական կյանքում այդ հատվածի փեշակը ամբիոններից դատարկ կրակոցն է եղել, բայց ոչ երբեք գաղափարական ու թիրախային պայքարը՝ինչպես իրենք են ասում երկրի առջեւ ծառացած ներքին ու արտաքին մարտահրավերների դեմ: Այդ սուպեր զրոներից շատերը, ովքեր այսօր խաղատախտակից դուրս են թռել, հանկարծ սկսել են դեմքի լուրջ արտահայտությամբ ճամարտակել Արցախյան հիմնահարցի, հայոց բանակի պատրաստվածության, հայ-ռուսական հարաբերությունների, եւ խնամքով (տարիներով) փաթեթավորված այնպիսի խնդիրների մասին, ինչպիսին է օրինակ ՀՀ քաղաքացու տարրական բարեկեցության հարցը, եւ կամ օրինակ քանի ընտանիք է այսօր այպես ասած՝ «հացին կակա ասում»… 
Բա ա՛յ խելոքներ, երբ որ ձիու թամբին էիք. ու «մեկին դեսը, մեկին դենը բոթելով ղոչաղ էիք աշխատում», դուխ արեցի՞ք, գոնե հարսանիքներին տրնգի պարելիս հարցնել. «թե բա շե՛ֆ ջան, տեսնես մեր քաղաքացիներն այսօր սոված ե՞ն, թե՞ ծարավ: Տեսնես երկրում մուրացիկները թիվը ավելացե՞լ, թե՞պակասել է, տեսնես քանի՞ անօթեւան մանուկ՝ այսօր սոված կամ կուշտ քնեց…»

Հարցնո՞ւմ էիք. օրինակ հայրենիքի համար իրենց կյանքը չխնայած ազատամարտիկին ինչո՞ւ էին օրը ցերեկով, իր իսկ հայրենիքում ջարդում-փշրում ու արյունլվա անում: Չէ ո՞ր այդ նույն թշնամին, մեր կռված տղաներից շատերի անունը լսելուց անգամ՝ սարսռում էր: 
Արցախից եք խոսում, անվտանգությունից եք խոսում, բա չէի՞ք իմանաում, որ թշնամին հետեւում ու տեսնում էր, որ սեփական երկիրը ատամներով պահող ազատամարտիկը ոնց էր ծեծվում՝ ու այդ կերպ «խրախուսվում»՝Ձեր նախկին հրեշավորների կողմից…Թե էն ժամանակ. ոչ տեսնում էիք, ոչ լսում:

Եւ հետո «պրիզնատ» գալիս էի՞ք, որ տարեց մի թոշակառուի հարցին անգամ «լայաղ չէիք անում» պատասխանելու անգամ, փոխարենը Ձեր մանկլավիկներին հրահանգում էիք՝ «դեմներն առնեն»:

Հիմա, պարոնա՛յք մերժվածներ, ժողովուրդն էլ Ձեր «դեմն առավ», ու թույլ չտվեց, որ այլեւս բարձր ամբիոններից վճռեք ազգի ու պետության ճակատագիրը:
Պարզապես ժողովուրդը Ձեզ այդ ՄԱՆԴԱՏԸ չտվեց, ու էլի՝մերժեց: Էդ որ ասում եք. ժողովուրդը մերժեց Փաշինյանին՝ չարաչար սխալվում եք, որովհետեւ ՀՀ-ի արժանապատիվ քաղաքացին ապացուցեց, որ մերժելու ձեւն էլ գիտի, տեղն էլ:
Ժողովուրդը ոչ թե Փաշինյանին է մերժել, այլ Ձեր ձեռքից՝ մուրճն էլ, մեխն էլ, նալն էլ, վերցրել եւ տվել է Փաշինյանին:

Ու հիմա ինչպես կասեր դասականը. բա հինգ տոկոսի շեմն անգամ չհաղթահարած միավորը, իրավունք ունի՞ ժողովրդի անունից խոսելու, իրավունք ունի Արցախի հարցում դավադրության տեսություններ փնտրելու: Իրավունք ունի՞ արհեսատական եւ անհիմն մանիպուլյացիաներ անելու: Իհարկե չունի. Ֆրանկլին Գոնսալեսը վկա…

Որ երկրի, ժողովրդի, Արցախի մասին էդքան մտահոգ տղերք եք եղել, բա ինչի՞ ենք 80-ականների զենքով կռվել, ու պահածոների տարաների հույսին մնացել, ինչի՞ ենք թույլ տվել, որ գեներալիտետը՝ դառնա բիզնեսմեն ինչի՞ ենք անընդհատ մուրացել՝ անունը դնելով, թե բա մեր պաշտպանական դիրքերն ենք ամրացնում:
Հիմի էլ. երբ տեսաք, որ ժողովրդի կողմից նոկաուտի եք ենթարկվել, աղաղակում եք՝ թե բա Արցախի հարցը…

Կամ էլ թե չէ. որիդ պոչը քաշում են՝ հանկարծ բարեգործ ու ազգի պատրիոտ եք դառնում: Հենց բռնվում եք՝ասում եք բարեգործ ենք. պատրաստ ենք մեր թագավորության մի մասնիկը տալ, միայն թե «մորթիներս չփչանա»:

Մեկդ պատրաստ է սեփական ապարանքը նվիրաբերել պետությանը, Մաքսային կոմիտեի նախկին նախագահ Արմեն Ավետիսյանի նման «շեդրի» չինովնիկը պատրաստակամություն է հայտնում Ծաղկաձորում գտնվող իր «Golden Palace» հյուրանոցը նվիրաբերել , մեկ ուրիշը պատրաստ է հրաժարվել սեփական ագարակներից ու եզներից, միայն թե հարց է առաջանում. ո՞ւր էին էս ազգասեր, Արցախասեր, Հայաստանասեր միլիոնատեր չինովնիկները, երբ նույն Արցախի սահմանին հայ զինվորը մարմինը կենդանի վահան դարձրած կռիվ էր տալիս: Ո՞ւր էին սրանք ապրիլյան քառօրյայի օրերին: 
Դե որ էդ միլիոնները չդարսեիք՝ գուցե 80-ականների զենքով չկռվեինք, ու ապրիլյան քառօրյա էլ չունենայինք: Բա էդ ժամանակ, Ձեր մեջ մի հատ ԱՂԱ տղա չգտնվե՞ց՝գոնե պետությունից, ժողովրդից մաշկածը նվիրատվություն անելու, եւ թշնամու դեմն առնելու…

Ամեն մեկիդ կրած ժամացույցը՝ մի թնդանոթ արժե, ամեն մեկիդ ուղեկցող գերթանկարժեք մեքենաները մի տանկ արժեն: էլ չասեմ, որ եթե զինվորը 80-ականների զենքով է կռվում, էն էլ նիսյայով, դուք Ձեր դղյակներում «2080»-ականների տեխնիկայով եք զինվում…
Ու հիմա այսքանից հետո, դուք դեռ համարձակվում եք Արցախի անուն տա՞լ: Դուք ոչ միայն պետք է Ձեր ունեցածից հրաժարվեք ու Ձեր ավարը վերադարձնեք պետությանը, այլ նաեւ պետք է խստագույնս պատժվեք, ու պատասխան տաք օրենքի առաջ՝ թե որտեղի՞ց, ի՞նչ ճանապարհով, եւ ինչի՞ հաշվին եք դիզել այդ միլիարդները: (Այս թեմային դեռ կանդրադառնամ:

Հ.Գ 

Իսկ հիմա. Ձեր մեղքերը, սխալներն ու ձախողումները մի փորձեք բերել ու փաթաթել օրվա իշխանությունների վզին:

Փաշինյանը, ում շողքի հետ կռիվ եք տալիս որտեղ պատահի, (միջանկյալ ակնարկելով հայ-ռուսական հարաբերությունները), հիշեցնեմ, որ ՀՀ-ի ռազմավարական դաշնակից Ռուսաստանին, նա դեռ Ձեր նիսյաները պիտի փակի, հետո նոր մտածի՝ գալիք մարտահրվաերների մասին:

Տո, ա՛յ Ֆրանկլին Գոնսալեսներ…

ԳԱՅԱՆԵ  ԶԱՐԳԱՐՅԱՆ