Լյուդվիգ վան Բեթհովենի կյանքի գաղտնիքները

armstyle.am-ը գրում է.Լյուդվիգ Վան Բեթհովենը ծնվել է 1770 թվականին Գերմանիայի Բոնն քաղաքում: Ծննդյան օրը ստույգ հայտնի չէ, բայց կնքվել է դեկտեմբերի 17-ին: Նրա հայրը՝ Իոհանը,պալատական երգիչ էր, իսկ մայրը՝ Մարիա- Մագդալենան, որը Կոբլենցից էր, գլխավոր խոհարարի աղջիկ: Պապը արմատները Ֆլանդրիից էին: Նա զբաղվել է այն գործով, ինչ Բեթհովենի հայրը: Հենց այստեղից է անվան մեջ ավելացել «Վան» մասնիկը:

Այս ժամանակներում ամենուր հնչում էր Մոցարտի անունը: Բեթհովենի հայրը լինելով քիչ վարձատրվող ընտանիքի հայր, վաղուց նկատելով իր տղայի տաղանդը, որոշեց նրանից երկրորդ Մոցարտ սարքել: Նա սկսեց երեխային կլավեսինի և ջութակի դասեր տալ: Սկսվում է երեխայի համար ծանր ժամանակաշրջան: Շատ հաճախ փոքրիկ փոքրիկ Լյուդվիգին արթնացնում էին ու ստիպում երաժշտական վարժություններ կատարել: Հինգ տարեկանում նա արդեն նվագում էր երգեհոն,ջութակ, դաշնամուր,իսկ ավելի ուշ՝ ալտ,ֆլեյտա: Ութ տարեկանում իր առաջին համերգն է տալիս հայրենի Բանն քաղաքում: 1870 թ-ին Բոնն է գալիս աշխարհահռչակ կոմպոզիտոր Քրիստիան Գոտլոբ Նեֆեն: Նա դառնում է Բեթհովենի իսկական ուսուցիչը: Նեֆեն անմիջապես հասկացավ, որ Բեթհովենը տաղանդավոր է: Նա ծանոթացրեց Բեթհովենին Բախի, Հենդելի արվեստի, ինչպես նաև Գեյդնայի և Մոցարտի երաժշտությունների հետ: Նեֆեի շնորհիվ է, որ Բեթհովենը գրեց իր առաջին ստեղծագործությունը վարիացիաների թեմայով: Նա այս ամենն անում էր տասներկու տարեկան հասակում դեռ բավական չէ, արդեն աշխատում էր Նեֆեի մոտ, որպես գլխավոր օգնական:
Պապի մահից հետո ընտանիքի սոցիալական վիճակը վատացավ: Բեթհովենը ստիպված էր շուտ թողնել ուսումը, թեև արդեն սովորել էր լատիներեն, իտալերեն ու ֆրանսերեն:
Հենց այս ժամանակ էլ Բեթհովենը սկսեց գրել իր առաջին ստեղծագործությունները չհրապարակելով դրանք: 1787թ.-ին եկավ Վիեննա: Նրա իմպրովիզացիաները լսելով Մոցարտը բացականչեց. «Նա կստիպի բոլորին խոսել իր մասին»: Բայց Բեթհովենն այդպես էլ գործ չի գտնում այստեղ: Իմանալով մոր հիվանդության մասին, շտապ վերադառնում է Բոնն: Մայրը մահանում է, փոքրիկ եղբայրների խնամքը թողնելով տասյոթամյա Բեթհովենին վրա: Ապա աշխատում է նվագախմբում որպես ալտ նվագող: Այստեղ հնչում էին Իտալական, գերմանական և ֆրանսիական օպերաներ:
1789 թ.-ին, չնայած իր զբաղվածությանը, ինստիտուտում որպես դասախոս էր աշխատում: Երբ Ֆրանսիայից հեղափոխականներ են գալիս, Բեթհովենը համալրում է նրանց շարքերը, գրելով «Երգ ազատ մարդուն» ստեղծագործությունը:
1792 թ.-ի աշնանը Բեթհովենը Հայդնի հետ գնաց Վիեննա նրա մոտ աշխատելու: Սակայն արդեն Վիեննայում Բեթհովենը մտածում էր, որ Հայդն իր հանդեպ այդքան էլ ուշադիր չէ: Իսկ Հայդնին մտահոգում էր Բեթհովենի և՛ ուրախ, և՛ տխուր ստեղծագործությունների հանրաճանաչ դառնառնալու փաստը, որովհետև այդ ժամանակներում լայն տարածում ունեին նման ոճի ստեղծագործությունները ( թե վերջին երկու նախադասությունները որքանով են ստույգ, չգիտեմ ): Շուտով Հայդնն Անգլիա է գնում, իր աշակերտին տալով հայտնի մանկավարժ Ալբրեիտսբերգերին: Ազատ գրելու արվեստին տիրապետելու համար Բեթհովենը սովորում է Սալերիի մոտ: Բեթհովենի կյանքի առաջին տարիները Վիեննայում նրան հասցրին դաշնակահար- վիրտուոզի կոչման:
Բեթհովենն անընդհատ հակադրության մեջ է դրել ծայրի ռեգիստրերը, լայն գործածության մեջ դնելով ոտնակը, որոշակի ակորդների առկայությամբ: Այս ոճի մեջ է գրված նրա №8, №13 և №14 սոնատները:Ուզում եմ ավելի խորությամբ անդրադառնանք Բեթհովենի տասչորսերորդ սոնատին, որը բանաստեղծ Ռելշաբն անվանել է « Լուսնի սոնատ»: Այն նվիրված է մի կնոջ, որը ստիպել է Բեթհովենին սիրել և հետո ապրել դավաճանության ցավը: Ջուլիետա Գվինչարդի. հենց նրան ենք շնորհակալ Բեթհովենի բազմաթիվ ստեղծագործությունների՝ առանձնապես « Լուսնի սոնատի» համար: Երբ Բեթհովենը նրան երաժշտության դասեր էր տալիս, Ջուլիետան արդեն նշանված էր և պատրաստվում էր կոմսուհի դառնալ: Նա պարզապես լքում է Բեթհովենին: Խնբագրատուն տարված նոթատետրի առաջին էջի ներքևում, նույնիսկ անզեն աչքով կարելի է տեսնել գրված և ջնջված ընծայագիրը .«Նվիրվում է կոմսուհի Ջուլիետա Գվինչարդիին»:
Բեթհովենն իր շրջապատից առանձնանում էր գրեթե միշտ թափթփված տեսքով: Նա շատ բռնկուն էր: Մի անգամ մարդաշատ վայրում համերգի ժամանակ հյուրերից մեկը խոսեց իր կնոջ հետ և Բեթհովենը չնայած իր հասցեիին ուղղված բազմաթիվ ներողություններին այլևս չնվագեց: Մի ուրիշ անգամ Բեթհովենը հյուրընկալվում է իշխան Լիխնովսկու մոտ: Այն բանից հետո, երբ իշխանը Բեթհովենին է դիմում հրամայական տոնով, Բեթհովենը հրաժարվում է նվագել և հեռանում է տեղանքից վերադառնալով Վիեննա: Չնայած Բեթհովենի խիստ բնավորությանը, նրան բարի մարդ էին համարում: Օրինակ նա երբեք չէր հրաժարվում առաջարկված օգնությունից:
Վիեննայում անցկացրած տաս տարիները Բեթհովենի ստեղծագործական կյանքում մեծ դեր խաղացին Բեթհովենի ստեղծագործական կյանքում: Նա գրեց քսան սոնատ դաշնամուրի համար, երեք կվարտետ և յոթ սոնատ ջութակի համար և այլ շատ կամերային ստեղծագործություններ:
1796 թ.-ից Բեթհովենն սկսել է խլանալ: Նրա մոտ սկսվում է միջին ականջի բորբոքում: Բժիշկների խորհրդով նա երկար ժամանակ մենակ է մնում փոքրիկ քաղաք Հայլինգենշտատում: Այդ մենությունը նրա վիճակի վրա որևէ դրական հետևանք չի ունենում: Բեթհովենը հասկանում է, որ անբուժելի հիվանդ է: Մեզ հասել է մի նամակ, որտեղ Բեթհովենը խոսում է ինքնասպանության մասին: Հայլիգենշտատում նա գրում է իր երրորդ սիմֆոնիան , որը կոչված է « Հերոսական»: Խլության արդյունքում մեզ են հասել Բեթհովենի կենսագրական տվյալների մեծ մասը: Այդ փաստաթղթերում նա պատասխանել է ընկերների հարցերին: Երբ Նապոլեոնն իրեն կայսր է հռչակում, Բեթհովենը հրաժարվում է իր երրորդ սիմֆոնիան նվիրել նրան: Չայկովսկու խոսքերով միայն երրորդ սիմֆոնիան լսելով կարելի է քաջատեղյակ լիներ Բեթհովենի անկրկնելի տաղանդին: Խլության պատճառով Բեթհովենը հազվագյուտ է դուրս գալիս տանից և դառնում է ինքնամփոփ: Հենց այս տարիներին նա ստեղծում է իր ամենահայտնի ստեղծագործությունները: Այդ ժամանակ է, որ նա աշխատում է իր միակ օպերայի՝ «Ֆիդելիոյի» վրա:Բայց «Ֆիդելիոյի» ճանաչումը տեղի է ունենում ավելի ուշ՝ 1814 թ.-ին, երբ այն ցուցադրվել է Վիեննայում, Պրահայում և վերջապես Բեռլինում: Մահից քիչ առաջ նա այդ օպերայի ձեռագիրը հանձնում է իր քարտուղար Շիդներին:
1812-1815թթ. դադարում է ստեղծագործել: Ապա երկար ժամանակ աշխատում է ժողովրդական երգերի մշակման վրա:Եղբոր մահից հետո Բեթհովենը եղբոր որդու խնամակալությունը վերցնում է իր վրա և տալիս է նրան երաժշտական կրթություն: Բեթհովենը ցանկանում էր, որ այդ երեխան դառնա կամ դերասան կամ գիտնական, բայց նրան ոչ թե հետաքրքրում էր արվեստը, այլ թղթախաղն ու փողերը: Ի վերջո նա խրվում է պարտքերի մեջ և ինքնասպան լինում: Դա խորը հետք է թողնում Բեթհովենի առողջական վիճակի վրա: Նրա մոտ սկսում է զարգանալ լյարդի ծանր հիվանդություն:1827թ.-ի մարտի քսանվեցին Բեթհովենը մահանում է: Նրա մահվան թափորը քսան հազար մարդուց ավելի էր: Այդ օրը Վիեննայի դպրոցներում դաս չի լինում:

Մանրամասները` սկզբնաղբյուրում: