Եթե հանկարծ այդ հաստիքը վերականգնվեր, մեխանիկորեն ես պետք է լինեի

Թատերագետները, թատերասերները հիմնականում կենտրոնանում են մայրաքաղաքային թատերական կյանքի, նրա խնդիրների վրա` մոռանալով մարզային թատերական, ընդհանրապես մշակութային կյանքը: Եվ ահա տեղեկացանք, որ նաեւ այդ բացը լրացնելու նպատակով այսօրվանից Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի թատրոնի բեմում մի քանի օր հանդես կգա Վանաձորի Հովհաննես Աբելյանի անվան դրամատիկական թատրոնի խումբը: Մենք այդ առթիվ զրուցեցինք թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար, ՀՀ ժողովրդական արտիստ Վահե Շահվերդյանի հետ, ով ասաց. -Որոշեցինք անպայման կազմակերպել այս հյուրախաղը, որպեսզի հիշեցնենք, որ կան նաեւ մարզային թատրոններ: Նախ ասեմ, որ վերջին քսան տարիներին թատրոնը մի քանի ներկայացումներով հյուրախաղերի չի եղել Երեւանում, եւ երկարատեւ ընդմիջումից հետո, բնական է, այդ հարցն արդեն հասունացել էր: Մենք ներկայացնելու ենք վերջին տարիների բեմադրությունները` Շեքսպիրի «Արքա Լիր»-ը, Աննա Պետրոսյանի «Աբգար դպիր»-ը, որոնք արժանացել են «Արտավազդ» մրցանակի: Երրորդ աշխատանքը Ցագարելիի «Խանումի արարքներ» -ն են եւ Սունդուկյանի «Չար ոգին»: Սկսեմ վերջինից, որն ավանդականի շատ յուրովի մեկնաբանություն է, եւ ինձ շատ հետաքրքիր է, թե այդ ներկայացումն ինչպես կընդունվի: Համոզված եմ, որ կլինեն եւ դրական, եւ բացասական կարծիքներ, ավանդապաշտներն անպայման կասեն` դա դա ահավոր էր եւ այլն... Խաղացանկում ոչ միայն իմ բեմադրությունները կլինեն, այլ նաեւ թատրոնում գործող բեմադրիչ Ջանիկ Ավետիսյանի, ով բեմադրել է «Խանումի արարքներ»-ը, եւ այնտեղ գլխավոր դերում Սոֆա Սողոմոնյանն է: Հյուրախաղերի նպատակը նաեւ այն է, որ թատրոնի այսօրվա երիտասարդ սերունդը ներկայանա իր հետաքրքիր դերակատարումներով, եւ հյուրախաղային ծանրությունը հիմնականում այդ երիտասարդների վրա է: Ուզում եմ նաեւ հյուրախաղերի վերջին օրն անպայման քննարկում կազմակերպել, մի բան, որ վերջին տարիներին չի արվում, բայց ինձ հետաքրքիր է լսել մարդկանց կարծիքը, եւ բացասական, եւ դրականը գնահատականները. թատրոնը, ի վերջո, գործող օրգանիզմ է: Ես միշտ այդպես եմ աշխատել եւ հիմա էլ շարունակում եմ դա անել: -Դուք աշխատում էիք Վանաձորի թատրոնում, տեղափոխվեցիք Մայր թատրոն, ապա կրկին վերադարձաք նախկին աշխատանքին: Ի՞նչ էր փոխվել այդ ընթացքում Վանաձորում: -Քաղաքում շատ բան էր փոխվել. ինչպես Հայաստանի մյուս բնակավայրերը, Վանաձորը նույնպես կորցնում է իր բնակչությունը, եւ դա զգացվում է հատկապես երեկոները, երբ փորձից հետո տուն եմ գնում գրեթե ամայի փողոցներով: Բայց թատրոնն ապրում է իր լիարժեք կյանքով, այնտեղ շատ հետաքրքիր գործընթաց է տեղի ունենում, եւ դերասանախումբը շատ ոգեւորված է: Ի դեպ, մենք չէինք կարող բոլորին ապահովել հյուրանոցով, շատերն ապրելու են իրենց բարեկամների տներում, բայց դա խոչընդոտ չի հանդիսացել, որովհետեւ նրանք այս հյուրախաղի կարիքն ունեն: -Վանաձորում գործում է նաեւ թատրոնի եւ կինոյի պետական ինստիտուտը, այն որքանո՞վ է օգնում թատրոնի կայացմանը: -Դա շատ կարեւոր հարց է, որովհետեւ այս հյուրախաղի ժամանակ բոլոր ներկայացումներում կտեսնեք երիտասարդության մեծ բանակ: Ուրախալի է, որ շատ երիտասարդներ կան ինստիտուտում, ովքեր կապված են թատրոնի հետ, եւ ես անընդհատ այդ կապը պահպանում եմ: -Սունդուկյան թատրոնի գործունեությանը հետեւո՞ւմ եք: Մի քանի տարի չունեին գեղարվեստական ղեկավար, հիմա էլ դրա փոխարեն ունեն գլխավոր ռեժիսոր… -Հիմա գեղարվեստական ղեկավար չէ, գլխավոր ռեժիսոր է, որովհետեւ գեղարվեստական ղեկավար չէին կարող ունենալ. եթե հանկարծ այդ հաստիքը վերականգնվեր, մեխանիկորեն ես պետք է լինեի (ծիծաղում է-Ռ.Թ.): Մի զարմանալի բան ասեմ. այսօրվանից մինչեւ հոկտեմբերի վերջն անընդմեջ իմ ներկայացումներն են լինելու Երեւանում. մեր հյուրախաղերը «Պենելոպեն»` Դերասանի տանը, Սունդուկյանում մի քանի ներկայացում. կարծես իմ ներկայացումների միամսյակ լինի: Իսկ Սունդուկ թատրոնին հետեւում եմ այնքանով, որքանով իմ բեմադրություններն այնտեղ բեմադրվում են: Եթե կարիք կա, եթե նոր դերակատարներ են ընդգրկվում, փորձեր եմ անում: Ուրիշ որեւէ առնչություն չեմ ունենում եւ չեմ էլ ուզում ունենալ: -Իսկ ինչո՞ւ են հյուրախաղերը կայանում Պարոնյանի անվան թատրոնում, եւ ոչ Սունդուկյանում: -Ի դեպ ասեմ, որ իմ ստեղծագործական կյանքում նորություն եղավ: Վերջին տարիներին ես նման բանից ընդհանրապես խուսափում էի, բայց բոլորովին դատարկ բեմում է բեմադրվել «Չար ոգին», ոչ մի դեկորացիա չկա: Եվ այդ փորձը նաեւ ինձ համար է հետաքրքիր: Աբելյանցիների համար բեմի եւ դահլիճի փոխհարաբերությունը Պարոնյանի, ինչպես նաեւ Ստանիսլավսկու թատրոնում ավելի հարմար է, քան Սունդուկյան թատրոնում: Միայն դա: Համոզված եմ, որ եթե մենք ցանկանայինք Սունդուկյան թատրոնում հանդես գալ, թատրոնի դռները բաց կլինեին:

Հարցազրույցը` Ռուսլան ԹԱԹՈՅԱՆԻ