«Ծանրաբեռնված կապրինք, էլի, ժեշտի մեջ, էս է մեր կյանքը» (Vdeo)

1in.am-ը գրում է. 1989 թվականի մայիս ամսից բազմանդամ ընտանիքով տնակում ապրող ընտանիքի հայրը հույս չունի, որ երբևէ դուրս կգան այդ շինությունից: «Որովհետև խաբեբա ու օլիգարխ երկրի մեջ կաբրինք»,- պարզաբանում է նա:

Ընտանիքը անօթևանի կարգավիճակ չունի: Երկրաշարժի ժամանակ բնակարան չեն կորցրել, վարձով են ապրել, այդ պատճառով էլ հույսը կորել է: «Ասում են՝ անօթևաններին բնակարանով ապահովելուց հետո ձեզ էլ հերթ կհասնի, բայց էնքան են սուտ խոսել, որ ոչ մի բանի էլ չենք հավատում»,-ասում է մեր զրուցակիցը: Նա երկրորդ կարգի հաշմանդամ է, աշխատանք էլ չկա: Թոշակ են ստանում, նպաստ, որը 7-6 հոգանոց ընտանիքին ոչ մի կերպ չի բավականացնում: Այս տնակում երկու նորածին փոքրիկ էլ կա, որոնք չեն հասկանում՝ ունենալ-չունենալն ինչ է: Նրանց տեղը պետք է տաք լինի, փորներն էլ՝ կուշտ: Դրա համար տան տիկինն ամբողջ օրը վառում է վառարանը, բայց խոստովանում է, որ գումար է պետք: «Ծանրաբեռնված կապրինք, էլի, ժեշտի մեջ: Երկու տարի հետո էս ժեշտը խոզանոց է դառնում, որտեղ մարդը ապրել չի կարող: Էս կյանք չի»:

Այս տնակը շատ մոտ էր գերեզմանոցին: Հրաժեշտ տալուց առաջ ընտանիքի հայրը պատմեց մեզ, որ իրենք ամբողջ օրը թաղումների են ականատես լինում: «Ամբողջ օրը մեռել ենք թաղում: Բոլորն էլ երիտասարդ: Մարդիկ տնակային պայմաններից հիվանդանում են, փող չունենալու պատճառով հիվանդանոց չեն կարողանում գնալ և մահանում են: Էս է իրականությունը»: