Այնքան ամուր պետք է բռնենք ավտոմատի պոչը, որ այն ճռճռա...

Հայ-ադրբեջանական սահմանին տիրող իրավիճակի եւ հակառակորդի կողմից իրականացվող դիվերսիոն գործողությունների վերաբերյալ, այսօր՝ «Ֆորում» մամուլի ակումբում խոսեց «Աարաբո» ջոկատի հրամանատար Մանվել Եղիազարյանը:

Ըստ հրամանատարի. «Պատերազմը վաղուց է սկսվել, ուղղակի չեն ասում առաջ գնալ: Այստեղ հարց է առաջանում. իսկ ինչո՞ւ չեն ասում գնացեք առաջ, որովհետեւ պատերազմ սկսելը հեշտ է, սակայն դրա հետեւանքների համար պատասխան տալն է դժվար: Եթե ձեզ թվում է Ալիեւի համար է հեշտ պատերազմ սկսելը, ապա ասեմ, որ չարաչար սխալվում եք: Մենք գիտենք, որ Ալիեւը Ադրբեջանում ընտրված նախագահ չէ, որ նա բավական մեծ գումարներ է յուրացրել: Ալիեւը գիտակցում է մեկ բան. եթե հանկարծ պատերազմ սկսեց ու նա չկարողացավ հաղթել, ապա ինքը սկսում է կորցնել իր աթոռը, փողերը, իշխանությունը, դրա համար Ադրբեջանի նախագահը վախվորած է, որ հանկարծ պատերազմում տանուլ չտա:

Իսկ թե պատերազմի վերսկսման դեպքում արդյո՞ք այն երկար կտեւի, բանախոսը նկատեց. «Պատերազմը երկար ձգձգվել չի կարող, որովհետեւ Ադրբեջանին կամ Հայաստանին թույլ չեն տա երկար ձգձել պատերազմը, քանի որ պայթունավտանգ իրավիճակ կարող է սկսվել անհանգիստ Կովկասում, դրա համար էլ ասում եմ՝ պատերազմը շատ արագ կավարտվի: Եթե մենք կարողանանք ձգել դա քսան օր կամ մեկ ամիս, հավատացեք, որ մենք այդ պատերազմից հաղթանակած դուրս կգանք: Մեկ ամսից ավել Ադրբեջանին թույլ չեն տա մարտական գործողություններ ծավալել, քանի որ դա վտանգ կլինի Իրանի, Հյուսիսային Կովկասի, ինչու չէ նաեւ Թուրքիայի, Վրաստանի համար: Օրինակի համար դիտարկենք Ուկրաինան, որտեղ օր-օրի զոհերը շատանում են, իսկ թե ինչով կավարտվի Ռուսաստանի ու Ուկրաինայի այս հարաբերությունները դեռ չգիտենք: Իսկ Կովկասում մի մոռացեք, որ պատահական ժողովուրդներ են հավաքվել հանձինս Ադրբեջանի, որը քսան թվականին արհեստականորեն են սարքել, դա արհեսական սեպ ու փուշ է Կովկասի մարմնի մեջ, որը եթե ոչ այսօր, բայց միեւնույն է պետք է դուրս հանվի:

Ոչ մի նորմալ մարդ, իհարկե, պատերազմ չի ուզի, ով կուզի մահ, կռիվ: Պատերազմն արդեն իսկ պարտություն է, անգամ հաղթողի համար`պարտություն, զոհեր, վիրավորներ, ավերվածություններ, բարոյահոգեբանական տրավմա: 89-90 թվականներին մենք կռվին մասնակցեցինք՝ զոհվեցին 6000-7000 հոգի, բայց մեր երկիրը փրկեցինք կոտորածից, ջարդից, անգամ ազատագրեցինք տարածքներ, որոնք մերն էին: Ով որ չի պատերազմում, ճիշտ է անում, թող գնա ապրի Հոլանդիայում, այնտեղ պատերազմ չի լինելու, սակայն եթե ուզում ենք ապրել այստեղ՝ մենք ամեն վայրկյան պետք է պատրաստ լինենք պատերազմի: Այնքան ամուր պետք է բռնենք ավտոմատի պոչը, որ այն ճռճռա, այդ ժամանակ կարող ենք մեր իրավունքները պաշտպանել, քանզի այս իրողության մեջ չենք կարող առանց զենքի մեր անունը, հայրենիքը, հողը պահել, անվտանգությունն ապահովվել: Կարծում եմ, որ պատերազմը խելագարների զբաղմունք է, սակայն առանց պատերազմի հնարավոր չէ»:

Սոսե   Չանդոյան